Tot ziens Amerika

Vanmorgen rond kwart voor acht zou de wekker gaan, maar om half acht zijn we al wakker. En dus maar uit bed en afronden van onze spullen inpakken en opruimen wat we niet meer nodig hebben. Binnen een uur zijn we helemaal klaar eigenlijk en zitten we aan ons laatste ontbijt aan het kleine tafeltje in onze kamer. Lekker stuk stokbrood met koetjes kaas en wat nep jus d’orange. We hebben twee zakken met vuil waar we afscheid van nemen en nog wat spullen voor de kringloopwinkel. Dus als we rond half tien afscheid nemen van ons hotel rijden we eerst even nog het stadje in richting de kringloopwinkel. Een plastic afwasteil, Plastic bakjes die we als bord hebben gebruikt, bestek en enkele oude t-shirts geven we af bij de thrift store, zodat iemand anders ze weer kan gebruiken. We tanken de auto vol, want dat is de afspraak met Avis de verhuurder en lopen nog een keer door een supermarkt, maar we hebben eigenlijk niets meer nodig. We hoeven pas twaalf uur op het vliegveld te zijn en het is nog voor tien uur. We zitten nog geen uur van Denver af, dus dat is wel jammer. Dus kijken we even op google voor een alternatieve route en die vinden we ook. We gaan nog een extra rondje rijden door de Rocky Mountains, waardoor we er bijna een uur langer over doen. Heerlijk. Onderweg komen we een stuk of vier dorpjes nog tegen, dus we zijn weer benieuwd.

Ik stuur de weg links op en voordat we de berg opstijgen rijden we nog langs een grote winkel met souvenirs. We hebben de tijd dus nog heel even een rondje kijken. Een mooie grote winkel met net weer even andere t-shirts en stickers. Nu zijn we echt helemaal klaar en zet ik de stijging in op de berg. Binnen enkele minuten rijden we enorm steil omhoog en zien we Idaho Springs nog net een beetje van bovenaf. Verder zijn er niets dan sparrenbomen en ruwe rotsen om ons heen. Prachtig. WE voelen ons oren weer vanwege de hoogte die we op rijden en voor we het weten zitten we boven op de top.

De weg slingert zich weer lekker door die bergen heen en we komen door enkele cowboy dorpjes heen. Enkele zien er nog mooi uit, maar er zijn er ook bij die enorm gemoderniseerd zijn en vooral uit een casino en groot hotel bestaan. Maar de rit is leuk en uiteindelijk eindigt deze weg in de plaatste Golden. Hier zijn we vorig jaar ook geweest en we herkennen een aantal plekken, zoals het museum en graf van Buffalo Bill, een van de bekendste cowboys van Amerika. Maar we rijden door en zien in de verte al het centrum van Denver. De enorme grote gebouwen steken overal boven uit. We rijden de buitenwijk door van Denver en laten het prachtige natuurgebied achter ons. Tot ziens hopelijk, want de Rockies zijn prachtig.

De buitenwijken van Denver zijn zoals alle buitenwijken. Rommelig, een beetje chaotisch, veel daklozen en andere mensen die je verwacht aan de onderzijde van de samenleving. Maar al snel rijden we het grote centrum binnen en wordt het drukker en iets mooier. Het aflever station voor onze auto zit blijkbaar midden in het centrum van Denver en met heel veel eenrichtingsverkeer moeten we een aantal malen draaien en opnieuw een rondje rijden, zodat we net over twaalf uur het kantoor van Avis binnen rijden. Dat was even een stress momentje, maar het is weer gelukt. We geven de sleutel af en binnen vijf seconden zijn we klaar. Zo snel hebben we het nog niet eerder gehad geloof ik. Maar nu dan? We moeten naar het vliegveld geven we aan bij de dame van het kantoor. “Ach gewoon met een Uber”. Jeetje. Dat hebben we ook niet eerder meegemaakt. Normaal gaat er even shuttlebus vanuit de verhuurder naar het vliegveld. En dus installeren we snel de App op onze telefoon en maken een account aan. Dat gaat gelukkig vrij makkelijk en binnen een tien minuten komt daar Samuel aan in zijn grijze Subaru. De prijzen worden in de app bepaald en betaald via creditkaart, dus we hoeven enkel maar in te stappen. Samuel weet precies waar we naar toe moeten, omdat ik dat heb opgegeven in de app. Heel erg handig dus. Wij stappen achterin en met een drie kwartier rijden worden we afgezet op het vliegveld.

Helaas zijn we wel twee uur te vroeg om onze bagage in te checken, dus gaan we op zoek naar een lunch plek. Naast het vliegveld zit een groot hotel met enkele restaurants en er is een soort winkel met een broodje en een salade voor ons. Elske neemt er een lekkere koffie bij en ik een Mountain Dew frisdrankje. Buiten is een lekkere plaats waar we even kunnen zitten en beide op de IPad en telefoon kunnen. En dan gaat de tijd toch ook wel weer snel. We mogen onze koffers inchecken en aangeven dat we graag weer meegaan en lopen we richting de douane. De douane is vrij streng als je het land in komt, maar naar buiten zijn ze eigenlijk altijd makkelijk en na een controle van onze spullen en een bodiescan, lopen we op ons gemak het stukje niemandsland binnen. We lopen daar nog langs wat winkeltjes en ik neem een heerlijk yoghurt ijsje met aardbeien en M&M’s. Verder is er niets dat we nodig hebben, dus op ons gemak lopen we naar de gate. Bij de gate zijn er voldoende plekken waar we kunnen zitten en we nemen een plak waar we onze devices kunnen opladen. Zo zitten we straks in het vliegtuig weer met een volle telefoon en IPad.

Als we onze plaats mogen innemen, zitten we weer helemaal achteraan, naast elkaar uiteraard en naast het raam. Sterker nog we hebben drie stoelen voor ons twee. Els kruipt achter het raam, want die vindt dat toch zo’n fijne plek en ik aan het gangpad, zodat ik makkelijker kan opstaan. Tussen ons in kunnen we de armsteunen weg klappen, waardoor we heerlijk de ruimte hebben. Tijdens de vlucht krijgen we een aantal malen wat te drinken en te eten, maar het is niet erg sterk. Air France is wellicht de minste maatschappij waar we ooit mee gevlogen hebben. Ook de uitleg over de speakers is niet te verstaan, door hun Frans accent in het Engels. We kijken een film, een muziekconcerns van Gregory Porter en slapen een klein beetje. Voldoende om de reis van acht uur te overbruggen. Omdat we met Air France terug vliegen, hebben we een tussenstop in Parijs. Normaal is dat niet erg, maar nu merken we echt het verschil. In Amerika is alles gestructureerd en hier in Parijs doen ze maar wat. Er is slechts communicatie en iedereen loopt voor te dringen. Wat een chaotische zooi zeg. In Parijs moeten we echt een aantal malen de weg vragen, omdat het gewoon niet goed wordt aangegeven. En als we naar de aangegeven gate lopen is deze op het laatste moment gewijzigd. Ook deze communicatie is niet bij ons aangekomen en ontvangen we pas als we met hulp van een medewerker van AIr France bij de juiste Gate staan. Voor ons een reden om niet meer voor Air France te kiezen de volgende keer. Als we daar een uurtje moeten wachten voordat we kunnen boarden, komt er helaas het bericht dat het vliegtuig een vertraging heeft van een half uur. Ook deze communicatie is waardeloos, maar na wat vragen begrijpen we dat het vliegtuig eerder al vertraging in Duitsland heeft opgelopen. Prima hoor, we hebben de tijd. Maar na anderhalf uur zitten, mogen we dan toch gaan boarden. Ook nu zitten we weer helemaal achterin bij het raam op twee plaatsen en krijgen we een bekertje vieze jus d’orange en een hard broodje met een plakje kaas. Maar de vlucht gaat enorm hard en we komen met een uurtje al aan in Nederland. Ook wel weer fijn om op Schiphol te lopen, waar we het zo goed kennen. Op ons gemak nog even naar de toilet en naar de band voor onze koffer. Elske haar koffer hebben we al snel in vizier, maar de mijn lijkt maar niet te komen. Als alles is uitgeladen en ik mijn koffer nog niet heb, ga ik mijn Tag inzetten. Ik heb in alle bagage van ons een AirTag geplaatst. Het is een klein rond apparaatje, ter grootte van een rijksdaalder waar een batterijtje in zit. Die is gekoppeld aan mijn telefoon, zodat ik precies kan zien waar hij is. En ik zie dat mijn koffer nog in Parijs staat! Shit zeg. Daar zijn we altijd al bang voor. Dus we lopen snel naar de balie van KLM, het zusterbedrijf van Air France, die een rapport op maakt voor vermissing van bagage. Voor ons staan vier mensen met hetzelfde verhaal en na ons staan er binnen no time twintig mensen met dezelfde klacht. Ons verhaal wordt zo goed als mogelijk genoteerd en na een half uur zijn staan we met een bevestiging brief en met slechts één koffer weer naast de balie. Nu hoorden we van haar collega dat er over een kwartier de volgende vlucht vanuit Parijs binnen komt en ik kijk op mijn tag. En daar zie ik dat mijn koffer bovenin Frankrijk is. Vlakbij de grens van België. Hij is dus onderweg! We besluiten daarop nog even te wachten en na een half uurtje komt daar alsnog mijn koffer de band oprollen. Yeah! Heel erg fijn dat we weer compleet zijn. We stappen op de trein naar Lelystad en na een drie kwartier worden we door onze Sasha en Floor opgehaald op het station. Die hebben een heerlijke maaltijd voor bereid. Na alle verhalen en het eten, liggen we rond tien uur op bed en zijn we direct vertrokken. Met een grote smile kunnen we terugdenken aan een fantastische reis, waarin we bijna zesduizend kilometer hebben gereden. Leuke, mooie mensen heb gezien en gesproken, maar vooral enorm veel natuur hebben gezien, verdolen en gevoeld. Wat een l;and. Hopelijk kunnen we volgend jaar voor de tiende keer naar Amerika. Ere is nog voldoende te ontdekken daar, dus graag tot ziens!